The Clash overklassen zichzelf met het verbijsterende Sandinista!

The Clash 1980 (facebook.com/theclash)

The Clash 1980 (vlnr: Joe Strummer, Topper Headon, Paul Simonon, Mick Jones)

Inleiding

Tegen 1980 werd The Clash gezien als de belangrijkste exponent van de rock. De band was de punk ontgroeid en had op de grens van de jaren (19)70 en (19)80 het fantastische London Calling uitgebracht, dat in augustus 1980 werd gevolgd door de single Bankrobber. Wat zou er nog meer volgen?

Studio

Na de uitgave van London Calling ging The Clash op tournee. Door een blessure van Topper headon werd een aantal shows uitgesteld, dus wat deed de band? Direct weer de studio in. De opnamesessies verliepen voorspoedig, zeer voorspoedig zelfs. De band had platenmaatschappij CBS voorgesteld om gedurende het jaar 1980 elke maand een single uit te brengen. Ze waren onder de indruk van de Jamaicaanse manier van produceren en releasen: kort cyclisch, waardoor nummers over actuele dingen kon gaan. Bankrobber zou de eerste single moeten worden. CBS, die al moeite had met het dubbelalbum London Calling, vond het een vreselijk idee. Dus wat deed The Clash? Opnemen, opnemen en nog eens opnemen. In recordtijd speelde de band één album, twee albums, drie albums vol!

The Clash - Sandinista! - Joe Strummer schrijft teksten in Electric Ladyland Studios, New York, 1980 (pinterest.com)

Joe Strummer schrijft teksten in Electric Ladyland Studios, New York, 1980

Joe Strummer:

The fact is that we recorded all that music, in one spat, at one moment. In one, three-week blast. For better or worse, [Sandinista!] is the document.

Na uitgebreide opnamesessies in New York, Jamaica, Londen en Manchester had de band ruim 30 nummers opgenomen. Ze klonken volstrekt uniek, zeker geen typische Clash muziek en al zeker geen London Calling deel 2. Hiphop, jazz, dub, reggae, gospel, funk, rap, rockabilly, calypso, rock en disco, het had het allemaal. Mick Jones bracht de hiphop die destijds voor het eerst openbaar werd in de straten van New York, Paul Simonon was verslingerd aan reggae, Topper Headon aan soul en Joe Strummer aan rock en R&B. Tezamen maakte het een onweerstaanbaar en origineel geheel.

In het begin van de opnamesessies werd Paul Simonon vervangen, omdat hij een rol in een film had aangenomen. Het zou de voorbode blijken van een enorm aantal gasten, die allemaal onderdeel werden van de creatieve explosie van The Clash. Iedereen bracht zijn eigen achtergrond, voorkeuren en stempel mee. Het hielp het eclectische karakter van het album alleen maar. De meeste nummers, partijen en bijdragen werden eenmalig ingespeeld en direct opgenomen.

The Clash - Sandinista! (theclash.com)

The Clash – Sandinista!

Sandinista!

Op 12 december 1980 werd het vierde Clash album uitgebracht, drie dubbelalbum Sandinista! verscheen een jaar (min twee dagen) na dubbelalbum London Calling. Vijf albums in een jaar tijd! The Clash had een creatieve goudader geslagen.

Sandinista! bevatte zes plaatkanten, die elk zes nummers bevatten: 36 nummers in totaal, een nauwelijks te bevatten aantal. De nummers werden allemaal gecrediteerd aan The Clash, in plaats van aan separate bandleden.

“Ring! Ring! It’s 7am, move yourself to go again. Cold water in the face, brings you back to this awful place”. En, we zijn onderweg: The Magnificent Seven opent de plaat: een revolutionair nummer, het eerste rap nummer van een Britse band ooit. Prachtige productie, funky, fantastisch ritme.

Wat zal dit een schok zijn geweest voor de (toch vaak kortzichtige) punks destijds. Was The Clash met London Calling een rock band geworden, wat al twijfelachtig was, nu leek het hek helemaal van de dam. Nummer twee: Ellen Foley? Zong zij niet mee op Meat Loaf’s Paradise By The Dashboard Light? Dan reggae, gevolgd door Ivan Meets G.I. Joe: disco?! Het ging maar door: calypso, gospel (!), dub, soul, funk. Was er dan helemaal geen punk te bekennen? Nee. Rock dan? Jazeker wel: Somebody Got Murdered, Up In Heaven (Not Only Here), Police On My Back, maar veel meer ook niet. En waarom worden klassiekers als The Guns Of Brixton en Career Opportunities door kinderen gezongen?

The Clash - Sandinista! - Poster (stickitonyourwall.com)

The Clash – Sandinista! – Poster

Recensie

Maar, hoe was/is het album dan? Was alles goed/slecht? Nee, natuurlijk niet, maar als ik eerlijk ben is Sandinista! het Clash album waar ik telkens op teruggrijp, veel meer dan London Calling. Ik vind de flow van het album fantastisch en eigenlijk alles van de eerste vier (vinyl) kanten is prachtig. De teksten zijn van een uitzonderlijk hoog niveau, die een breed scala aan onderwerpen behandelen. Als er al een thema is, dan is het (de gevolgen van) oorlog, de macht (en het bijbehorende misbruik daarvan) van de VS (luister naar Washington Bullets) en de hoop die de vrijheidsbeweging van de Sandinisten destijds leek te vertegenwoordigen.

Vanaf plaatkant 5 wordt het wel wat wisselvalliger, maar ook die kent zijn hoogtepunten, waaronder Lose This Skin, Charlie Don’t Surf en Junkie Slip. En zelfs kant 6 kent zijn momenten met Version City en een aantal goede dubversies van overige Sandinista! nummers.

Zoals zo vaak wordt beweerd met dubbelalbums, is dat het geweldige enkele albums hadden kunnen zijn. Datzelfde wordt gezegd over Sandinista!. Ik kan me daar totaal niet in vinden. Sandinista! is (nog steeds) een ongekende luisterervaring, die een band laat horen, die alles aankan, aandurft en vervolgens opneemt en uitbrengt. Om met Joe Strummer te spreken:

I stand proud of it, warts and all. It’s a magnificent thing! I wouldn’t change it even if I could. And that’s after some soul-searching. Just from the fact that it was all thrown down in one go. It’s, like, outrageous. And that it was released like that, it’s doubly outrageous – triply outrageous.

Als ik dan toch favorieten moet noemen op dit album, zijn dat er behoorlijk wat, maar als ik me beperk tot één van elke plaatkant, kom ik uit op: The Magnificent Seven, One More Time, Let’s Go Crazy, The Call Up (mijn favoriete Clash nummer), Charlie Don’t Surf en Version City, het is allemaal prachtig. Feitelijk doe ik het album daarmee tekort. Sandinista! is een aanrader van de eerste orde, het staat niet voor niets op de 14e positie van mijn favoriete albums aller tijden!

In de VS werd het album in Rolling Stone gerecenseerd. Klik op de onderstaande regel als je de recensie wilt lezen.

Klik op de pagina’s om de inhoud van de The Armagideon Times, no 3 te vergroten.

Uitgave

Toen CBS vernam dat The Clash een drie dubbelalbum wilde uitbrengen kreeg men bijna een hartverzakking. Om de fans tegemoet te komen stelde de band dat het album voor de prijs van één verkocht moest worden. De platenmaatschappij ging akkoord, onder voorwaarde dat de band van de verkopen in het VK pas royalties zou krijgen na 200.00 verkochte exemplaren een 50% korting op royalties buiten het VK. De band voldeed aan de voorwaarden en heeft tot op de dag van vandaag niets verdiend aan de Engelse verkopen.

Hoes

De hoesfoto werd (wederom) gemaakt door fotografe Pennie Smith, in Camley Street, Londen. De titel refereert aan de socialistische Sandinistas in Nicaragua, het catalogusnummer van het album, ‘FSLN1’, is de afkorting van de Spaanse naam, ‘Frente Sandinista de Liberación Nacional’.

Het album werd geleverd met een tekstvel dat in drieën gevouwen in de hoes werd gestoken, getiteld The Armagideon Times, no. 3 (zie boven). The Armagideon Timesnummers 1 en 2 waren al eerder uitgegeven als Clash fanzines. De pagina’s bevatten handgeschreven teksten en cartoons van de hand van Steve Bell. Ten tijde van de geremasterde uitgave op cd werd het tekstvel afgedrukt in miniformaat.

The Clash - Sandinista! - De singles (theclash.com/discogs.com)

The Clash – Sandinista! – De singles

Singles

Er zijn vier singles uitgebracht van het album:

  • The Call Up
    (uitgebracht op 28 november 1980)
  • Hitsville UK
    (uitgebracht op 16 januari 1981)
  • Police On My Back
    (uitgebracht op 6 april 1981 in de VS)
  • The Magnificent Seven
    (uitgebracht op 10 april 1981)
The Clash - Sandinista! - Reclame (pinterest.com)

The Clash – Sandinista! – Reclame

Nummers

Alle nummers geschreven door The Clash, tenzij anders aangegeven. Zang door Joe Strummer, tenzij anders aangegeven.

Kant 1

  1. The Magnificent Seven (*)
  2. Hitsville UK (¤)
  3. Junco Partner (#)
  4. Ivan Meets G.I. Joe (¢)
  5. The Leader
  6. Something About England (φ)

Kant 2

  1. Rebel Waltz
  2. Look Here (^,⊥)
  3. The Crooked Beat (ψ)
  4. Somebody Got Murdered (Θ)
  5. One More Time (†)
  6. One More Dub (†,¥)

Kant 3

  1. Lightning Strikes (Not Once But Twice)
  2. Up in Heaven (Not Only Here) (Θ)
  3. Corner Soul
  4. Let’s Go Crazy
  5. If Music Could Talk (†)
  6. The Sound of Sinners

Kant 4

  1. Police on My Back (æ,Θ)
  2. Midnight Log
  3. The Equaliser
  4. The Call Up
  5. Washington Bullets
  6. Broadway

Kant 5

  1. Lose This Skin (»,«)
  2. Charlie Don’t Surf (φ)
  3. Mensforth Hill (¥)
  4. Junkie Slip
  5. Kingston Advice (φ)
  6. The Street Parade

Kant 6

  1. Version City (φ)
  2. Living In Fame (†,°)
  3. Silicone On Sapphire
  4. Version Pardner
  5. Career Opportunities (±)
  6. Shepherds Delight (¥)

De totale lengte van het album is een verbijsterende 2 uur, 24 minuten en 9 seconden.

* Geschreven door Mick Jones, Joe Strummer, Topper Headon, Norman Watt-Roy, Mickey Gallagher
# Geschreven door James Booker
^ Geschreven door Mose Allison
† Geschreven door The Clash, Mikey Dread
æ Geschreven door Eddie Grant
» Geschreven door Tymon Dogg
¤ Zang door Mick Jones, Ellen Foley
¢ Zang door Topper Headon
φ Zang door Mick Jones, Joe Strummer
⊥ Zang door The Clash, Mikey Dread
ψ Zang door Paul Simonon
Θ Zang door Mick Jones
¥ Instrumentaal (geen zang)
« Zang door Tymon Dogg
° Zang door Mikey Dread
± Zang door Luke Gallagher, Ben Gallagher

Aanvullingen

  • One More Dub is een dubversie van One More Time
  • Broadway outro bevat The Guns Of Brixton (afkomstig van dubbelalbum London Calling) gezongen door Maria Gallagher
  • Mensforth Hill is Something About England achterste voren afgespeeld met overdubs
  • Living in Fame is een dubversie van If Music Could Talk
  • Silicone on Sapphire is een dubversie van Washington Bullets
  • Version Pardner is een dubversie van Junco Partner
  • Career Opportunities is een heropgenomen versie van het origineel (afkomstig van debuutalbum The Clash)
  • Shepherds Delight is een dubversie van Police & Thieves (afkomstig van debuutalbum The Clash)
The Clash - Sandinista! - Reclame (moma.org)

The Clash – Sandinista! – Reclame

Muzikanten

The Clash

  • Joe Strummer – zang, gitaar, keyboards
  • Mick Jones – gitaar, keyboards, zang
  • Paul Simonon – bas, (achtergrond)zang
  • Topper Headon – drums, (achtergrond)zang

Met hulp van

  • Tymon Dogg (‘Timon Dogg’) – zang en viool op Lose This Skin, viool op Lightning Strikes (Not Once But Twice), Something About England, Mensforth Hill, Junco Partner, The Equaliser, keyboards op The Sound of Sinners
  • Mickey Gallagher (Blockheads) – keyboards
  • Norman Watt-Roy (Blockheads) – bas
  • Ellen Foley – zang op Hitsville U.K.
  • Davey Payne (Blockheads) – saxofoon op Ivan Meets G.I. Joe, Something About England, The Crooked Beat, If Music Could Talk, Lose This Skin, Mensforth Hill
  • Rick Gascoigne – trombone op Ivan Meets G.I. Joe, Something About England, Lose This Skin, Mensforth Hill, The Street Parade
  • Band Sgt. Dave Yates – drill sergeant op The Call Up
  • Den Hegarty (Darts) – zang
  • Luke & Ben Gallagher – zang op Career Opportunities
  • Maria Gallagher – zang op Broadway outro
  • Gary Barnacle – saxofoon op Ivan Meets G.I. Joe, Something About England, The Crooked Beat, Lose This Skin, Mensforth Hill, The Street Parade
  • Arthur Edward “Bill” Barnacle – trompet on Ivan Meets G.I. Joe, Something About England, Lose This Skin, The Street Parade
  • Jody Linscott – percussie
  • Ivan Julian (Voidoids) – gitaar
  • Noel “Tempo” Bailey – gitaar
  • Anthony Nelson Steelie (Wycliffe Johnson of Steely and Clevie) – keyboards
  • Lew Lewis (Eddie and the Hot Rods) – harmonica op Junco Partner, Look Here, Corner Soul, Midnight Log, The Equaliser, Version City, Version Pardner
  • Mikey Dread – zang op The Crooked Beat, One More Time, Living in Fame, Look Here
The Clash - Sandinista Now! (discogs.com/9111.com)

The Clash – Sandinista Now!

Sandinista Now! Sampler

Voorafgaand aan de uitgave van Sandinista! werd in de VS een enkele vinyl plaat geperst voor gebruik op de radio. Het album werd uitgegeven door Epic en bevatte 12 van de 36 nummers onder de naam Sandinista Now!, en bevatte de nummers:

  • Police On My Back
  • Somebody Got Murdered
  • The Call Up
  • Washington Bullets
  • Ivan Meets GI Joe
  • Hitsville UK
  • Up In Heaven (Not Only Here)
  • The Magnificent Seven
  • The Leader
  • Junco Partner
  • One More Time
  • The Sound Of Sinners

De uitgave is erg zeldzaam en daardoor erg prijzig.

The Clash - Sandinista! - Reclame (theclash.com/pinterest.com)

The Clash – Sandinista! – Reclame

Na Sandinista!

Met elk album experimenteerde de band meer en meer, maar hun verkopen stegen. Dat gold ook voor Sandinista!, dat beter verkocht dan voorganger London Calling. In 1981 bracht de band de single This Is Radio Clash uit, waarna de band aan het werk ging voor de opvolger voor Sandinista!, dubbelalbum Rat Patrol From Fort Bragg, maar nadat producer Glyn Johns zich bij de band voegde werd het album teruggebracht naar één, dat in mei 1982 resulteerde in Combat Rock. Met hits als Know Your Rights, Should I Stay Or Should I Go? en Rock The Casbah, werd The Clash groot. De video voor Rock The Casbah werd veel uitgezonden via het net gestarte MTV. Combat Rock werd hun meest succesvolle album.

Hierna ging het snel bergafwaarts. Topper Headon was inmiddels een full time junkie. Ten tijde van de opnamen van Sandinista! was de verslaving nog te overzien, maar de overstap naar heroïne had hem onhandelbaar gemaakt. Hij vertrok in 1982. In september 1983 werd Mick Jones ontslagen. Het volgende album Cut The Crap was de naam The Clash niet waard en begin 1986 werd The Clash ontbonden.

De bandleden gingen hun eigen weg. In 1999 werkten Strummer en Jones samen aan het postume live album From Here To Eternity en de documentaire Westway To The World. In november 2002 werd bekend gemaakt dat The Clash in 2003 zou worden opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Er werd gesproken over een reünie, maar op 22 december 2002 overleed Joe Strummer geheel onverwacht aan hartfalen. The Clash was officieel klaar.

The Clash - Sandinista! - Kant 1, 2, 3, 4, 5, 6 (discogs.com)

The Clash – Sandinista! – Kant 1, 2, 3, 4, 5, 6

Ter afsluiting

Wat vind jij van The Clash en Sandinista! in het bijzonder? Laat het weten!

Video/Spotify
Bij dit verhaal is een video opgenomen. Klik op de volgende link om deze te zien: Video: The Clash overklassen zichzelf met het verbijsterende Sandinista!. De A Pop Life afspeellijst op Spotify is ook aangepast.

9 reacties

Ga naar reactie formulier

  1. Sandinista! en London calling heb ik toentertijd gekocht. En heb de lp’s nog steeds in bezit. Het blijft goede muziek.
    “Ring! Ring! It’s 7am, move yourself to go again” Ik had toen niet verwacht dat ik zelf in de sleur van werken zou terecht komen.
    En nu met de gaande corona-crisis zijn mensen in een sleur terecht gekomen en gaan zich vaak op een vervelende manier uiten.

    Heb je ook lp’s en ep’s van The Sisters of Mercy?

    1. Herkenbaar. Zeker ook de sleur opmerking, helaas. Ik heb alleen een cd single’tje ergens van The Sisters Of Mercy. Ben jij een fan?

    • Kees de Jong op 14-12-2020 om 21:18
    • Reageer

    Ik ben het met je eens. Een klassieke uitgave met een groot aantal uitstekende nummers. NIet allemaal, maar dat is bij 36 niet erg. Het is verbazingwekkend dat the Clash in zo’n korte tijd al die genres beheerste. Toch iets wat je niet zou verwachten van een stelletje punkers. Helaas was het daarna niet zoveel bijzonders meer. Dus uiteindelijk drie klassieke albums en aantal singles. Nog steeds een respectabel aantal in zo’n korte tijd.
    The call up en charlie don’t surf zijn mijn favorieten van Sandinista.

    1. Helemaal eens. Inderdaad verbazingwekkend hoeveel verschillende genres de band aankon. Mijn favoriet is ook The Call Up. Grappig, want ik lees toch veel dat men juist dat nummer saai vindt.

    • Rob Slijkhuis op 12-05-2021 om 15:47
    • Reageer

    Een mooie omschrijving aangaande Sandinista. Toen ik het album destijds bij uitkomen kocht, werd ik WERKELIJK helemaal weggeblazen. dadelijk Clash fan, stiekem nog steeds….. Blijft voor mij het album als een muzikale bijbel vol stijlen en emoties en bovenal prachtige herinneringen w.o. het concert in de Jaap Eden hal en vooral Lochem, het laatste concert met Topper Headon. Zo juist via Engeland de originele Clash ster pin aangeschaft nadat ik deze week Sandinista maar weer eens in zijn geheel gedraaid had.

    1. Je hebt ze destijds live gezien dus. Wow, ik niet helaas. Dank je wel voor je reactie!

    • Rob Slijkhuis op 15-05-2021 om 14:00
    • Reageer

    Nog even een aanvulling op mijn eerdere reactie, Strummerville is de foundation van wijlen Joe Strummer, mooi initiatief. En een van de mooiste nummers van The Clash toch ook wel Armagideon Time op de 10 inch Black Market Clash (0rgineel van Willie Williams op Studio One) en ook Bankrobber plus dub met Mickey Dread niet te versmaden (7 Inch)

  2. Mooi item over dit geweldig album. One more time en The Call up zijn mijn favorieten, maar voor mij is dit de ultieme Clash jukebox. Alles zit erin. Ik draai dit album al 40 jaar en nog steeds blijft het spannend en tijdloos.

    1. Helemaal mee eens, dank je wel voor je reactie!

Complimenten/opmerkingen? Graag!