Buddy Guy – Live 1965
Inleiding
In 2001 kocht ik op aanraden van vriend Bram het Sweet Tea album van Buddy Guy. Hij dacht dat ik het wel ok zou vinden. Hij had (weer) helemaal gelijk! Wat een album, de rauwheid van de blues, heerlijk geluid, één van de hoogtepunten van 2001.
Buddy Guy
George “Buddy” Guy werd geboren op 30 juli 1936. Hij leerde gitaar spelen op een zelf gemaakte twee snaren diddley bow (een primitief Afrikaans instrument dat van grote invloed bleek op de blues). Iets later kreeg hij een akoestische gitaar. In 1957 name hij zijn eerste demo’s op, die tot niets leidden.
Na zijn verhuizing naar Chicago, waar blues grootheid Muddy Waters een van zijn grote helden werd en een single met Ike Turner, tekende Buddy Guy in 1959 bij Chess Records. Guy’s eigen muziek werd als “just making noise” weggezet en Guy werd ingedeeld als soul, R&B en jazz artiest. Niets van zijn opnamen werd uitgebracht. In 1967 werd dan eindelijk Guy’s debuutalbum uitgebracht, I Left My Blues In San Francisco. In zijn tijd bij Chess werd Guy vaak ingezet as sessie muzikant voor artiesten als Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Sonny Boy Williamson en anderen.
In 1968 verscheen A Man And The Blues, pas vier jaar later gevolgd door Hold That Plane!. Hierna duurde het maar liefst zeven jaar voordat Guy weer een album uitbracht: Stone Crazy!.
In de jaren (19)80 bracht hij Breaking Out (1980) en DJ Play My Blues (1982) uit. Zijn carrière kwam maar moeizaam van de grond, totdat begin jaren (19)90 Eric Clapton Guy vroeg mee te spelen tijdens zijn 24 Night project. Guy werd getekend door het Silvertone Records label en bracht Damn Right, I’ve Got The Blues uit, zijn eerste echte doorbraak, wat hem ook een Grammy Award for Best Contemporary Blues Album opleverde.
Na nog 3 studio albums in het zelfde decennium , waarvan Feels Like Rain en Slippin’ In hem wederom Grammy’s opleverde en zowel het live album Live! The Real Deal als Heavy Love een Grammy nominatie, was het tijd voor een ander geluid.
Buddy Guy – Sweet Tea
Sweet Tea
Buddy Guy was 64 jaar oud toen hij de Sweet Tea studio indook met de eigenaar van de studio, die als producer aan het album was verbonden.
Op 15 mei 2001 werd Sweet Tea uitgebracht. Het was één van de stevigste blues albums aller tijden. Zwaar, swampy, bijna punk in benadering, laat Guy zijn gitaar gieren over de backbeat van een heerlijk doorploegende begeleidingsband, die de nummers een lekkere luie vibe meegeven.
Buddy Guy was bijna 65 jaar oud toen het album uitkwam en alleen op het openingsnummer, Done Got Old klinkt Guy op leeftijd: “Well, I done got old / Can’t do the things I used to / ‘Cause I’m an old man”. Op de andere nummers rockt, schuurt en musiceert Guy of zijn leven er vanaf hangt. Als een jonge hond gaat hij vanaf Baby Please Don’t Leave Me tekeer met zijn stem en gitaar. Zijn solo’s zijn fel en op het scherpst van de snede. Op I Gotta Try You Girl is Guy de verleider met lust. Op het zelfgeschreven It’s A Jungle Out There is Guy de sociaal/politiek bewuste man: “Everybody’s in a hurry / And there ain’t nobody going nowhere”.
Liner notes
Het album bevatte liner notes, die hieronder zijn opgenomen.
Country boy, city man: Buddy Guy and Sweet Tea
You hit “play” and a mournful voice half-sings, half-mutters over a softly plucked acoustic guitar.
Well, I done get old
Can’t do the things I used to do
‘Cause I’m a old man
And I’m not the same…It’s a shocking confession. Can this “old man” really be Buddy Guy, the daredevil guitarist and impassioned shouter? Has the weight of unforgiving Time finally capped that bottomless well of electrifying energy, dimmed the blue flame that has ignited audiences from Baton Rouge to Berlin for nearly 50 years?
“Can’t to the things I used to do…” Is it possible? Can it be true? Buddy Guy – who, in the summer of 1969, I saw leap 20 feet from an outdoor stage in New York’s Central Park, fracture his foot and keep right on playing – has that Buddy Guy “done got old” at last?
The singer exhales and lays the last riff to rest. But the song isn’t over. In fact, it’s just begun.
From somewhere in the sonic distance, a rolling drum pattern – part juke joint and part parade ground – looms into audible range. A disembodied voice counts off “one…two…” as electric guitars and rumbling bass enter, fused in an immense, pounding riff. “You got me, baby/You got me where you want me,” pleads Buddy Guy. “Oh baby, please don’t leave me…”
The words almost don’t matter. Hell, he could be singing a Chinese takeout menu. The total impact is devastating.
Turn it up louder…no, louder. Buddy slices off a wickedly distorted guitar solo that could gouge a hole in the heavens, the way the headstock of his battered Stratocaster once gouged holes in the ceiling tiles of ghetto blues bars. A towering one-chord wave of sound, “Baby Please Don’t Leave Me” crashes relentlessly on the backbeat shore for the next seven minutes. And it’s only the second song.
On July 30, 2001, Buddy Guy will turn 65 years of age. He’s made a lot of albums. But with Sweet Tea, he may have made the album of his life.
I don’t mean to imply that this blues life is anywhere near through – not while Buddy’s still playing over 100 gigs every year and running Legends, the most popular and successful blues club in all Chicago. I don’t intend to donwgrade any of his past classic recordings, from those great early-sixties Chess singles (“First Time I Met The Blues,” “My Time After Awhile”) to the nineties trio of Silvertone albums – Damn Right, I’ve Got The Blues, Feels Like Rain and Slippin’ In – that earned Buddy his first gold record and no less than three Grammyh Awards. Live! The Real Deal remains an exciting document of a galvanizing performer. Heavy Love was another well-crafted studio set and a strong seller.
But Sweat Tea surpasses any Buddy Guy album we’ve heard in extracting and recombining the pure essence of two artists who are one and the same. Meet Janus from the South Side: “City” Buddy Guy, the prince of Chicago, wise in its ways, who can blast the blues (and jazz, and Hendrix and more) with the best of them; and “Country” Buddy Guy, raised on a Lettsworth, Louisiana plantation, the boy who watched Lightnin’ Slim sit down on the front porch of the Lettsworth general store and play John Lee Hooker’s “Boogie Chillun” on the first electric guitar that boy had ever seen.
Between the music off that front porch and the music of Sweet Tea is nothing and there is a man’s whole life.
Now Buddy Guy turns loose his incendiary guitar and fiercely expressive voice on a set of dirt-road blues songs originating from the hill country of North Mississippi. Sweet Tea could be sub-titled “… Sings Fat Possum,” for seven of its nine titles are taken from the repertoires of hill-country stalwarts like Robert Cage, T-Model Ford and the late Junior Kimbrough. The recording careers of these artists – along with those of R.L. Burnside, Paul “Wine” Jones and Robert Belfour, among others – were either initiated or revived by the iconoclastic Fat Possum Records of Oxford, Mississippi. It’s an unvarnished, even crude music, rife with intimations of lust and violence. Some call it “the only blues that matters,” and they might be right.
Dennis Herring is the proprietor of Sweet Tea, the Oxford, Mississippi studio, and the producer of Sweet Tea, the album. Credit Herring with freeing Buddy Guy from twelve-bar strictures and sixties soul standards and turning him loose on the elongated lines and trance-inducing modal forms Of North Mississippi. To this end, Herring assembled an extraordinary band combining black Mississippi veterans (both drummers, T-Model Ford’s man Spam and Sam Carr of the Jelly Roll Kings) and younger white players (rhythm guitarist Jim “Jimbo” Mathus of Squirrel Nut Zippers, bassist Davey Faragher, drummer Pete Thomas from Elvis Costello’s Attractions).
This is no “super group” – Guy himself is Sweet Tea’s only soloist – but a seamless unit of subtle power. The band moves through a version of Lowell Fulson’s “Tramp”, ominous and inevitable as a summer storm front in the Delta, as their leader shoots lightning-bolt phrases from the frets. Twelve minutes of “I Got To Try You Girl” seem to pass in one-third the time. Nothing is forced or frantic. The music doesn’t get louder or faster – it just gets deeper.
The sound and style of Sweet Tea, says Buddy Guy, “reminds me of…the Smokey Hoggs, the Sonny Boy Williamsons, the Lightnin’ Hopkins. All those people just playin’ for a drop of the dime in the hat. The Saturday night fish fries…you had fun, you woke up the next morning with a headache, you just drank the wine or the beer, grab the guitar go doin’ it again.”
Tramp
Call me country
Right from the woods
I’ll answer when you call me, baby
If that make you feel good…A desperate, impoverished young musician moved to Chicago, Illinois in 1957 and brought a piece of Lettsworth, Louisiana with him. Now Sweet Teabrings Buddy Guy back home – and the North Mississippi sound fits him sharp as a tailored silk suit, natural as a pair of worn overalls.
“You never lose things like that. That’s the way music was before it got too much tech and too many people…If you came up in that time like I did, you don’t lose that. Ever.”
Andy Schwartz (Gramercy7@yahoo.com) lives and writes in New York City.
Buddy Guy – Sweet Tea, liner notes, Andy Schwartz
Recensie
Voor mij persoonlijk is Sweet Tea een zomers album. Voor een deel omdat ik me nog goed kan herinneren dat ik met vriend Bram richting de Schoorlse duinen reed met dit album op vol volume. De romantiek van muziek en onderweg zijn.
Ik ben zo blij dat ik Buddy Guy in 2023 op zijn Damn Right Farewell Tour heb gezien op het North Sea Jazz festival. Een hoogtepunt die dag, vlak voor zijn 87e verjaardag. Energiek en de sterren van de hemel spelend. Een voorbeeld voor velen! Hij speelde helaas niets van Sweet Tea, het beste Buddy Guy album dat ik ken.
Buddy Guy – Sweet Tea – Hoes achterkant
Nummers
- Done Got Old (¥)
- Baby Please Don’t Leave Me (¥)
- Look What All You Got (§)
- Stay All Night (¥)
- Tramp (µ)
- She Got The Devil In Her (¢)
- I Gotta Try You Girl (¥)
- Who’s Been Foolin’ You (±)
- It’s A Jungle Out There (φ)
¥ geschreven door Junion Kimbrough
§ geschreven door James Ford
µ geschreven door Lowell Fulson, Jimmy McCracklin
¢ geschreven door CeDell Davis
± geschreven door Robert Cage
φ geschreven door Buddy Guy
Muzikanten
- Buddy Guy – zang, gitaar
- Davey Faragher – bas
- Tommy Lee Miles – drums
- James “Jimbo” Mathus – gitaar
Gastmuzikanten
- Sam Carr – drums
- Craig Krampf – percussie
- Pete Thomas – drums
- Bobby Whitlock – piano
Buddy Guy – North Sea Jazz festival – 7 juli 2023
Na Sweet Tea
Het is ongelooflijk maar waar. Sweet Tea werd genomineerd voor een Grammy, maar won niet. Van de albums die ik van Buddy Guy ken is Sweet Tea mijn grote favoriet. In 2008 keek Buddy Guy zelf met gemengde gevoelens terug op Sweet Tea.
What hurts the most is, nobody knows about it because they don’t play it like they used to do on the AM stations. If they could have played it, I think I could have sold a couple more copies. Now I sell all my records in the club. I’ve had disc jockeys and record people come in and ask me, “You haven’t had anything out for a while.” I say, “Yeah, I have. Sweet Tea is out.” “Well, I never heard of it!”
That’s kind of frustrating to have a CD out and a disc jockey don’t know it’s out! In the good old days, every disc jockey in the country knew about that record whether he played it or not but nowadays program directors tell that disc jockey what to play and what not to play.
I still have to let people like you tell me that, [that Sweet Tea is a great album], because if I knew what was my best I probably could make a hit record every time I go in the studio. But I have to wait ‘til the record comes out and get the response from the fans and they let me know what’s the best. I think I’ve had one of the best write ups in the magazines about that album but it still didn’t sell as well as Damn Right I Got The Blues, [which] came out and they still was playing it a little bit on the radio. It was fading away then. You just don’t get that album played. If you don’t get that album played you just don’t sell no records.
© 2008, Buddy Guy interview, Rhythms (Australian roots music magazine)
In 2014 stopte Buddy Guy met touren na het afronden van zijn “Damn Right Farewell Tour”. Op 30 juli 2025, Guy’s 89e verjaardag, bracht hij Ain’t Done With The Blues uit, wat hem op 1 februari 2026 (alweer) een Grammy opleverde. Vanaf 15 juli tot en met 18 september 2026 gaat Buddy Guy toch weer op toernee. Hij zal dan 90 jaar oud zijn. Het vuur voor de muziek en de blues in het bijzonder laat Guy op een waardige manier oud worden. De beleving, de felheid, de ontroering en de schoonheid: het is er allemaal nog steeds.
Long live Buddy Guy!
Ter afsluiting
Wat vind jij van Buddy Guy en Sweet Tea in het bijzonder?
Video/Spotify
Bij dit verhaal is een video opgenomen. Klik op de volgende link om deze te zien: Video: Buddy Guy maakt indruk met het rauwe Sweet Tea. De A Pop Life afspeellijst op Spotify is ook aangepast.
