The Human League 1981 (vlnr: Jo Callis, Joanne Catherall, Philip Oakey, Philip Adrian Wright, Susan Ann Sulley, Ian Burden)
Inleiding
Op 12 januari 1982 zag ik The Human League voor het eerst op televisie. In de Toppop studio playbackte de groep Don’t You Want Me, een klassiek popliedje dat geheel elektronisch was en volledig menselijk klonk. Terug naar 1981, het jaar dat Dare uitkwam.
The Human League
Na eerdere bandnamen The Dead Daughters en The Future te hebben gebruikt trad Philip Oakey in 1977 toe tot het duo Ian Craig Marsh en Martyn Ware. Oakey was muzikaal weliswaar nauwelijks onderlegd maar “he already looked like a pop star”. begin 1978 kreeg de band officieel de naam The Human League. Demo opnamen vonden hun weg naar een onafhankelijk platenlabel en in juni 1978 debuteerde de band met de single Being Boiled. Op 12 juni 1978 maakte de band haar live debuut.
Het debuut was muzikaal gezien ok, maar qua imago te stijfjes. Philip Adrian Wright werd gevraagd om de functie van Director of Visuals in te vullen. Optredens zouden in het vervolg worden voorzien van dia’s, film en belichting. Het werkte. De band werd opgemerkt en er verschenen beroemdheden tijdens concerten, waaronder niemand minder dan David Bowie die declareerde dat hij “had seen the future of pop music”.
In april 1979 volgde de EP The Dignity Of Labour. Een maand alter al werd de band ingelijfd bij Virgin Records. In augustus van dat jaar werd het debuutalbum Reproduction uitgebracht. Het werd een flop. De EP Holiday ’80, die in april 1980 werd uitgebracht, deed het iets beter. Een maand later werd het tweede album, Travelogue, uitgebracht.
The Human League – Persfoto VS 1981
Al snel viel de band uit elkaar in twee kampen. Marsh en Ware verlieten de band, droegen de naam over aan Oakey en vormden een nieuwe band onder de naam Heaven 17. Oakey bleef achter met een halve band, schulden en een tour die binnen een aantal dagen zou starten. Wright’s rol verschoof meer en meer richting synthesizer. Ian Burden werd gevraagd toe te treden voor de tour. Tijdens een avondje stappen zag Oakey twee 17 jarige studenten, Joanne Catherall en Susan Ann Sulley en vroeg ze of ze mee wilden op tour als danseressen en achtergrond zangeressen.
Ondertussen was het muzikale landschap aan het veranderen. Artiesten als Gary Numan en Ultravox maakten gebruik van het momentum dat The Human League had gecreëerd en combineerde de arty muziek met pop, wat ze grote hits opleverden. Oakey zag wat er gebeurde en voelde zich gesterkt in zijn mening dat pop elementen aan het groepsgeluid moesten worden toegevoegd.
Na de tour bood Oakey Catherall en Sulley een vaste plaats in de band aan. Na een kleine hit met de single Boys And Girls ontmoette de band producer Martin Rushent. Ze namen The Sound Of The Crowd op, wat als single werd uitgebracht en de 12e plaats in de VK hitlijsten behaalde. Met nieuw lid Jo Callis behaalde de volgende single, Love Action (I Believe In Love), de derde plaats.
Er was momentum en The Human League dook de studio in voor een nieuw album. Het geluid van The Human League veranderde, er was minder ruimte voor experiment en pop elementen werden prominenter, wat al direct grotere hits opleverde. Zou het album meer hits bevatten? Het leek er wel op. Vlak voor de uitgave van het album belandde ook de Open Your Heart single in de top 10 van de VK hitlijsten.
The Human League – Dare
Dare
Op 16 oktober 1981 werd het derde album van The Human League uitgebracht. Het eerste album van de nieuwe line-up kreeg de titel Dare mee, maar werd in bijna alle markten ook uitgegeven als Dare!. De naam die de band op dit moment gebruikt op haar social media outlets is Dare, dus die naam hou ik dan ook aan in dit artikel.
Het album werd door critici goed ontvangen en eindigde hoog in eindejaarslijstjes over de hele wereld en verschijnt nog steeds in verschillende “best of all time” lijsten. Het album werd destijds onder de new-wave noemer geschaard, maar later werd de groep en met name Dare als onderdeel van de New Romantic beweging gezien, iets waar de groep het zelf pertinent mee oneens was.
Het Dare album bleek al snel invloedrijk. De synthesizer kwam bovengronds en was niet langer het exclusieve domein van experimentele muzikanten en/of arty buitenbeentjes. Het instrument werd ook in new wave muziek steeds vaker ingezet. Het genre synth-pop deed zijn intrede en zou een enorme invloed hebben op de ontwikkeling van popmuziek. Warmte en elektronica pasten goed bij elkaar, en dat werd wereldwijd herkend. The Human League wordt algemeen gezien als de aanleiding voor de zogenoemde ‘Second British Invasion’ in de VS aan het begin van de jaren (19)80, wat ook het Amerikaanse muzieklandschap zou herdefiniëren. Glamour was geen vies woord meer, mede dankzij het Vogue-esque imago van de band. Dare was niet alleen een hit album, het gaf een doorkijke naar de toekomst van popmuziek.
The Human League – Don’t You Want Me – Reclame
Al snel bleek het album het juiste album op het juiste moment. Het werd een groot artistiek en commercieel succes, niet in de laatste plaats door de singles-keuze. De vierde single werd Don’t You Want Me, een nummer dat Philip Oakey beschouwde als filler. Hij was dan ook tegen de uitgave van de single, maar Virgin zette door. Het werd een wereldwijde monsterhit. Het nummer was nummer 1 tijdens Kerst 1981, een met name in het VK belangrijk geachte prestatie. The Human League zou nooit een grotere hit scoren dan Don’t You Want Me. De single wordt zelfs gezien als de redder van het Virgin label, vanwege de enorme opbrengsten die de single het label opleverden, gevolgd door het enorme verkoopsucces van het Dare album.
De singles van The Human League werden vergezeld door uitgekiende video’s, waarin het imago van de band een grote rol speelde. Glamoureus, modern en elektronisch, maar zonder tekort te doen aan emotie. Zoals het hele album bol staat van ‘koude’ muziek, zoals elektronische muziek vaak werd getypeerd, is de zang en melodie vol (melo)drama. De machinerie klonk wellicht koud, maar het gevoel was dat zeker niet.
The Human League – Dare – Hoes inspiratie (Vogue VK april 1979 & Duitsland mei 1981)
Hoes
Philip Oakey bedacht het visuele concept van het album. Hij werd geïnspireerd door Vogue en dan met name de VK editie van april 1979 en de Duitse editie van mei 1981. Het album zou dezelfde high-fashion uitstraling moeten hebben Oakey staat op de voorkant van het album, Sulley en Catherall op de gatefold, Wright op de achterkant van de hoes en Callis en Burden op de binnenhuis. De hoezen verschillen per uitgave, mar het algemene idee, close-ups van de groepsleden tegen een witte achtergrond blijft hetzelfde. Medio 2006 zei Sulley: “We wanted people to still be able to buy the album in five years, we thought that hair styles would be the first thing to date. We had no idea people would still be buying it 25 years later.”
Keep Music Live
Ten tijde van de uitgave liepen traditionele muzikanten te hoop tegen de elektronische muziek, want dat kon alleen maar minder werk voor “echte” muzikanten inhouden. Nieuwe ontwikkelingen en kritiek daarop is van alle tijden, maar de haat was bijna voelbaar. The Human League werd gebruikt als schoolvoorbeeld in de Keep Music Live campagne. Het gebruik van synthesizers was niets minder dan valsspelen en bands, met name de New Romantics groepen waar The Human League ook onder werd geschaard, konden tijdens concerten niet als “performing live” worden gekenmerkt. Dezelfde drogredenen worden (nog steeds) gebruikt voor muziekstromingen als rap, hip-hop, dance en house.
The Human League – Dare – Reclame
Recensie
Op 12 januari 1982 werd een Toppop optreden van The Human League vertoond, de eerst keer dat de groep op de Nederlandse televisie verscheen. De zanger had half lang/half kort zwart haar, liep op hoge hakken en zat vol make-up. De zangeressen/danseressen waren zwaar opgemaakt en de muziek was vernieuwend, maar toch catchy. Don’t You Want Me had, twee maanden na de initiële uitgave, Nederland officieel bereikt. Ik was 15 en maakte (opnieuw) de transitie naar Japan en David Sylvian. De 2-Tone ska revival was alweer een tijdje geleden, en deze nieuwe elektronische muziek beviel me uitstekend.
Destijds kocht ik het album niet, maar de groep bleef mij bij, zeker ook met latere singles als (Keep Feeling) Fascination en The Lebanon. De combinatie van elektronica, zang en oprecht gevoel was bijzonder en uniek voor The Human League. Technisch was het niet even hoogstaand, maar dat hoeft ook niet. Het spreekwoord “het geheel is meer dan de som der delen” lijkt speciaal voor The Human League in het leven te zijn geroepen.
Dat geldt zeker voor Dare, het album. Alleen het instrumentale Get Carter voegt weinig toe, maar alle andere nummers zijn goed tot zeer goed. Een nummer als Seconds, later gecoverd door LCD Soundsystem op het Electric Lady Sessions album, laat ook zien dat de groep het hart op de juiste plaats had zitten, zoals de vroege single Being Boiled en het reeds eerder gememoreerde The Lebanon dat ook deden.
Veel van de muziek uit het begin van de jaren (19)80 klinkt gedateerd, maar ondanks de instrumentatie en het gebruik van de meer rudimentaire versie van drumcomputers en synthesizers, klinkt het album ook vandaag de dag nog goed. De menselijkheid in de zang en melodieën maakt het album tijdloos. Een aanrader!
The Human League – Dare – Singles
Singles
Er werden vier singles uitgebracht van het Dare album.
- The Sound Of The Crowd
(uitgebracht op 24 april 1981) - Love Action (I Believe In Love)
(uitgebracht op 31 juli 1981) - Open Your Heart
(uitgebracht op 2 oktober 1981) - Don’t You Want Me
(uitgebracht op 27 november 1981)
The Human League – Dare – Alternatieve hoes
Nummers
Componisten zijn tussen haakjes opgenomen.
- The Things That Dreams Are Made Of (Philip Oakey, Philip Adrian Wright)
- Open Your Heart (Jo Callis, Philip Oakey)
- The Sound Of The Crowd (Ian Burden, Philip Oakey)
- Darkness (Jo Callis, Philip Adrian Wright)
- Do Or Die (Ian Burden, Philip Oakey)
- Get Carter (Roy Budd)
- I Am The Law (Philip Oakey, Philip Adrian Wright)
- Seconds (Jo Callis, Philip Oakey, Philip Adrian Wright)
- Love Action (I Believe In Love) (Ian Burden, Philip Oakey)
- Don’t You Want Me (Jo Callis, Philip Oakey, Philip Adrian Wright)
The Human League – Persfoto VS 1981
Muzikanten
- Philip Oakey – zang, synthesizers
- Joanne Catherall – zang
- Susan Ann Sulley – zang
- Ian Burden – synthesizers
- Jo Callis – synthesizers
- Philip Adrian Wright – slides, synthesizers
Met hulp van
- Martin Rushent, Dave Allen – programming
The Human League – Dare – Apparatuur
Apparatuur
Alle op het album gebruikte apparatuur is bekend, voor het eerst benoemd in het artikel Taking the all-synthesizer sound to the Top Ten, gepubliceerd in het Keyboard magazine in december 1982.
- Casio M10
- Casio VL-1
- Korg 770
- Korg Delta
- Linn LM-1
- Roland Jupiter-4
- Roland MC-8
- Roland System 700
- Yamaha CS-15
The Human League – Toppop 12-01-1982
Na Dare
In 1982 bracht The Human League een Dare remix album uit onder het poseudoniem The League Unlimited Orchestra. Getiteld Love And Dancing bereikte het album de derde plaats in de VK hitlijsten. De singles Mirror Man en het fantastische (Keep Feeling) Fascination zorgden voor blijvende aandacht voor The Human League. Maar de band had het moeilijk om een opvolger op te nemen. In de VS werd de EP Fascination! uitgebracht om de tijd op te vullen. In mei 1984 werd de prachtige single The Lebanon uitgebracht, een met gitaar gevuld politiek getint nummer, snel gevolgd door het album Hysteria. Later dat jaar brachten Philip Oakey en Giorgio Moroder de single Together In Electric Dreams uit, gevolgd door een album.
The Human League kreeg het moeilijk, Callis verliet de band die naar Minneapolis verkaste om met het producer duo Jimmy Jam & Terry Lewis het vervolg op te nemen. Crash werd in 1986 uitgebracht en bevatte wereldhit Human, maar de band was niet tevreden met het resultaat. De muziek klonk als een typische Jam & Lewis productie, en niet meer als The Human League. De band viel uit elkaar en met andere bandleden werd Romantic? opgenomen en in september 1990 uitgebracht. Het album was een flop en het Virgin contract met de groep werd ontbonden.
De band bracht hierna nog drie albums uit: Octopus (1995), Secrets (2001) en Credo (2011), allen met weinig succes. The Human League toerde regelmatig en is nog steeds een populaire live act. Het succes van Dare bleek uiteindelijk onmogelijk te herhalen, en de groep besefte zich dat maar al te goed. Er werden dan ook tours gedaan om Dare te eren, zoals de Dare! 2007 tour en de Dare 40 tour uit 2021.
Ter afsluiting
Wat vind jij van The Human League en Dare in het bijzonder? Laat het weten!
Video/Spotify
Bij dit verhaal is een video opgenomen. Klik op de volgende link om deze te zien: Video: The Human League en het invloedrijke Dare. De A Pop Life afspeellijst op Spotify is ook aangepast.
