Inleiding
Ik startte A Pop Life om mijn favoriete muziek onder de aandacht te brengen, te becommentariëren en bewieroken. Echter, in de loop der tijd heb ik, soms blind, soms op aanraden van kennissen en/of recensenten, ook albums aangeschaft die ik zwaar vond tegenvallen, ronduit verschrikkelijk vond of waarvan ik totaal niet begreep waarom deze zo hoog worden gewaardeerd. Een kleine bloemlezing.
Klassieker
Voor mij is de definitie van een klassieker een album dat algemeen (h)erkend wordt als een uitermate goed album, een hoogtepunt in het oeuvre van een artiest en een album dat ook in meerdere ‘best of’ lijstjes voorkomt. Veel klassiekers zijn standaard onderdeel van meerdere ‘best of all time’ lijstjes en boeken. Een album dat te boek staat als klassieker geldt vaak als onmisbaar of verplichte kost. Zo heb ik soms op basis van een dergelijke beoordeling en globale beschrijving wel eens albums gekocht, die ik na beluistering, nooit meer heb geluisterd, of soms zelfs heb weggedaan.
De onderstaande lijst met klassiekers die ik vond tegenvallen bevat niet alleen albums die ik haat, maar ook albums die tegenvallen of, naar mijn mening, alle lovende woorden niet verdienen, vaak ook omdat van dezelfde artiest(en) veel betere albums op de markt zijn verschenen.
Er is veel muziek waar ik van hou, maar wellicht net zo veel die ik haat. Symfonische rock is een genre waar ik niets mee heb (met uitzondering van Genesis). Maar nog meer heb ik een hekel aan MOR of AOR bands als Kansas, Journey, Boston, Foreigner, Chicago, Dire Straits (het debuutalbum is overigens ok) en Yes. Ook met bands die over het algemeen hogelijk gewaardeerd worden, zoals Rush, Pink Floyd, Led Zeppelin en Green Day heb ik weinig tot niets. Hetzelfde geldt voor artiesten als Whitney Houston, Celine Dion, Ed Sheeran, SZA en Adele. Maar daar zal ik nooit een album van kopen, dus deze zijn dan ook niet terug te vinden in de opsomming.
Lijst
Geheel tegen de natuur van het A Pop Life blog in, hieronder albums die zijn getypeerd als klassieker, die ik heb gekocht en mij tegenvielen of erger. Onder de noemer Wel goed worden albums van de betreffende artiest genoemd die, naar mijn mening, wel goed/fantastisch/klassiek zijn.
|
|
The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band1967 Het is geen slechte plaat, maar samen met Let It Be, wel het slechtste dat The Beatles ooit opnamen. Het album bevat met She’s Leaving Home, Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (Reprise) en A Day In The Life slechts drie goede nummers. Veel te weinig voor een album dat vaak gezien wordt als één van de beste albums aller tijden. Wel goed: Revolver, The White Album, Abbey Road |
|
|
Love – Forever Changes1967 Een album waar ik helemaal niets van begrijp. De muziek pakt niet, de teksten niet, de zang niet. Ongelooflijk dat dit als een klassiek album wordt gezien. Wel goed: – |
|
|
Pink Floyd – The Wall1979 Vaak hebben dubbelalbums een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. The Wall is daarop een uitzondering. Het bevat een aantal aardige nummers, maar overtuigt als geheel niet. Te langdradig, te veel navelstaarderij, zoals wel meer muziek van Pink Floyd. Überhaupt een overschatte band. Wel goed: Wish You Were Here |
|
|
Dexys Midnight Runners – Searching For The Young Soul Rebels1980 Aanstellerige zang, blazers overal en nergens. De combinatie van punk, ska, soul en pop werkt op de zenuwen, terwijl het een gouden combinatie is voor prachtige muziek. Wel goed: – |
|
|
The Pogues – Rum Sodomy & The Lash1985 Ik heb de romantiek van de eeuwige dronkaard, die tegen een standaard aan moet leunen om niet om te vallen en niet kan zingen, nooit begrepen. The Pogues is een zwaar overschatte band. Wel goed: Fairytale Of New York (nummer) |
|
|
Michael Jackson – Bad1987 Jackson die opeens in zijn kruis grijpt en z’n vocale hebbelijkheden op elk nummer moet etaleren. Het is allemaal ongeloofwaardig. Destijds vond ik The Way You Make Me Feel fantastisch. Na terugluisteren blijft alleen bonus track Leave Me Alone over als echt goed. Zelden een album gehoord dat zó gedateerd klinkt als dit album. Jackson dacht dat hij wel zonder Quincy Jones kon: niet dus. Wel goed: Off The Wall, Dangerous |
|
|
My Bloody Valentine – Loveless1991 Vormloze, inhoudsloze, richtingloze, slaapverwekkende, overhype-te mislukking. Wel goed: – |
|
|
Soundgarden – Superunknown1994 Zoals veel van de rockmuziek uit het begin van de jaren (19)90 werd ook dit album onterecht gelauwerd. Voorspelbare, middelmatige rock, die niets toevoegt. Wel goed: – |
|
|
Radiohead – OK Computer1997 Radiohead is de Pink Floyd van de jaren (19)90, en dat is geen compliment. Het album op zich is niet eens zo slecht, maar de gekte rondom dit album is onbegrijpelijk. Bij lange na niet een van de beste albums aller tijden, het is zelfs bij lange na niet het beste Radiohead album. Wel goed: Kid A, Amnesiac, The King Of Limbs |
|
|
MGMT – Oracular Spectacular2007 De jaren (19)80 gebruiken als inspiratie is nooit verkeerd, maar dan moet je er wel wat ‘anders’ mee doen. Te veel voorspelbare en weinig opwindende nummers. Waarom dit album zo hoog werd gewaardeerd blijft een raadsel, zeker omdat 2007 geen slecht muziekjaar was. Wel goed: – |
Bubbling under
- 10cc – The Original Soundtrack
- The Allman Brothers Band – At Fillmore East
- Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
- The Band – The Last Waltz
- The Eagles – Hotel California
- Guns N’ Roses – Use Your Illusion I & II
- Led Zeppelin – Led Zeppelin I, II & III
- The Notorious B.I.G. – Life After Death
- Pulp – Different Class
Ter afsluiting
Wat zijn jouw tegenvallende klassiekers? Laat het weten!
