The Doors (vlnr: Jim Morrison, Robby Krieger, Ray Manzarek, John Densmore)
Inleiding
Op 19 april 1971 werd het laatste Doors album met zanger Jim Morrison uitgebracht. L.A. Woman wordt, samen met debuutalbum The Doors, algemeen beschouwd als het beste dat de band ooit opnam. Een perfecte aanleiding voor een ‘best of’ The Doors.
The Doors zijn nog niet eerder voorbij gekomen op dit blog. Er zijn van die bands waarvan ik het moeilijk vind er over te schrijven, zoals The Beatles, Jimi Hendrix, Sam Cooke en Stevie Wonder. Zo ook The Doors. De reden is mij niet altijd even duidelijk, maar het is onterecht dat ze niet/onvoldoende langskomen. In de 5 jaar dat Jim Morrison de leadzanger van de band was, bracht de band 6 klassieke albums uit. Jazz, rock, poëzie, theater, blues en prachtige nummers waren het resultaat.
The Doors installeren het billboard voor hun debuutalbum 1967
The Doors
De band werd omringd door chaos, rebellie, problemen met politie en justitie, maar ook adoratie en fandom in extremis. Het focus punt was Jim Morrison, enfant terrible, zanger en poëet, die in juli 1965 Ray Manzarek ontmoette en zo de basis legde voor The Doors. De naam was gebaseerd op het boek The Doors of Perception van de Engelse schrijver en filosoof Aldous Huxley, wat hij leende van een strofe (stanza) uit William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell. Eind 1965 was de definitieve line-up van The Doors een feit: Jim Morrison (zang), Ray Manzarek (keyboards), John Densmore (drums) en Robby Krieger (gitaar). In augustus 1966 werd het debuutalbum The Doors opgenomen, dat begin 1967 werd uitgebracht. Het is één van de beste debuutalbums aller tijden. De eerste single, Break On Through deed weinig, maar Light My Fire, de tweede single, behaalde de top van de Amerikaanse hitlijsten in mei 1967. Nog datzelfde jaar verscheen album nummer twee, Strange Days, een jaar later gevolgd door Waiting For The Sun.
The Doors waren van het ene op het andere moment groot nieuws in de VS. In Europa duurde het wat langer. Tijdens hun eerste tournee op het vasteland van Europa stortte Morrison in tijdens het voorprogramma en kon in september 1968 niet optreden in Amsterdam. The Doors speelden het concert zonder hem, de zang werd overgenomen door Manzarek. Ondanks dit soort incidenten werden The Doors groter en groter in Europa. Maar Morrison’s problemen met alcohol en drugs werden ook steeds groter. In 1969 kondigde hij aan The Doors te willen verlaten, maar werd door Manzarek overgehaald nog 6 maanden te blijven. De opnamen voor albums werden vermoeiender, langer en moeilijker (The Soft Parade 1969, Morrison Hotel 1970). Morrison’s houding zorgde voor enorme rekeningen, schulden. The Doors waren bijna zover het bijltje erbij neer te gooien. Ondertussen bleven de albums succesvol en de singles werden hits.
The Doors – Alle albums (met Jim Morrison)
Problemen met politie en justitie maakten het voor The Doors steeds meer onmogelijk zalen te vinden waar ze konden spelen. Veel zaaleigenaren durfden hun handen niet te branden aan de groep. Met hernieuwde hoop en kracht streek de band eind 1970 neer in de Sunset Sound studio in Los Angeles, waar de opnamen voor het L.A. Woman album plaatsvonden. Op 11 maart 1971, toen het L.A. Woman album werd afgemixt, vertrok Jim Morrison voor onbepaalde tijd naar Parijs met zijn vriendin Pamela Courson. Een maand later, op 19 april 1971, werd L.A. Woman uitgebracht, en werd enthousiast onthaald door de pers en publiek. Het zou het best verkopende Doors album worden, na het debuutalbum. Op 3 juli 1971 werd Jim Morrison, 27 jaar oud, levenloos aangetroffen in het bad in zijn woning in Parijs.
Nog tijdens Morrison’s verblijf in Parijs was de rest van de band begonnen met opnamen voor het vervolgalbum Other Voices, waarvoor Manzarek en Krieger de zang overnamen. In augustus 1972 verscheen het laatste Doors album, Full Circle. In 1973 hieven de overgebleven leden The Doors op.
The Doors – Star Collection vol. 1 & 2
Persoonlijke band met The Doors
In mijn vroege jeugd kende ik The Doors alleen van naam. Mijn vader, geen liefhebber, had, voor zover ik me kan herinneren, alleen het laatst album, Full Circle in huis. Ik zal ongetwijfeld nummers als Light My Fire hebben gehoord, maar op welke wijze en wanneer kan ik me niet herinneren. Mijn persoonlijke interesse werd gewekt toen ik las dat de Britse DJ John Peel The End op de radio draaide toen hij hoorde dat Joy Division’s Ian Curtis zelfmoord had gepleegd.
Mede daardoor kocht ik beide Star Collection volumes in juli 1983. Ze waren in de uitverkoop bij de Free Record Shop in Alkmaar. Ik weet nog goed dat het een warme zonnige dag was. Ik draaide beide albums regelmatig en was echt onder de indruk van The End en, met name, The Soft Parade (nog steeds één van mij favoriete Doors nummers).
The Doors – The Best Of The Doors
In het CD tijdperk was de voortreffelijke verzamelaar The Best Of The Doors de ‘go-to’ introductie tot The Doors. Ik heb dat album grijs gedraaid. Lees de liner notes van dat album in het subartikel The Doors – The Very Best Of The Doors – Liner notes. Pas veel later kocht ik de individuele albums. In 991 werd de film The Doors uitgebracht door regisseur Oliver Stone. De film toonde een uitvergroot beeld van Morrison. Ray Manzarek: “It was ridiculous … It was not about Jim Morrison. It was about Jimbo Morrison, the drunk. God, where was the sensitive poet and the funny guy?”.
Ik heb persoonlijk altijd een haat-liefde verhouding gehad met Jim Morrison. Mijn indruk was (en is) dat het een heel vervelend mannetje was, die is gaan geloven is zijn eigen mythevorming. Maar, Jim Morrison was een begenadigde tekstschrijver, zanger en frontman. Zijn optredens en uitvoeringen waren indrukwekkend, theatraal, spannend en innovatief. Maar zijn voordracht en zang hadden zich nooit kunnen ontplooien zonder de muzikanten achter hem. De muziek van The Doors was volstrekt uniek. Er is geen band ter wereld die klinkt en klonk als The Doors.
Top 25
The Doors hebben een prachtig oeuvre opgebouwd. Onderstaand mijn 25 meest essentiële nummers. Vanwege de kritiek op de verschillende compilaties, waarvan de continuïteit ontbreekt, zijn de nummers gesorteerd op uitgavedatum en volgorde op het corresponderende album. Onder de titels wordt tussen haakjes het album en het uitgavejaar genoemd waar het betreffende nummer op werd uitgegeven.
En ja, het is geen fout, nummers als Soul Kitchen, Alabama Song (The Whisky Bar), Moonlight Drive en Spanish Caravan ontbreken. Geen slechte nummers, maar voor mij niet top 25 waardig.
Voor het luistergemak, is de (Spotify) afspeellijst van de top 25 onder aan dit artikel opgenomen.
|
|
Break On Through (To The Other Side)(The Doors, 1967) Het eerste nummer van het debuutalbum en de eerste single van The Doors. Muzikaal een combinatie van bossa nova en rock. Tekstueel verwijst het waarschijnlijk naar drugsgebruik, waarna de gebruiker de realiteit verlaat (“to the other side”) en de wereld beter (echter) ziet. You know the day destroys the night |
|
|
The Crystal Ship(The Doors, 1967) Prachtig, barok liedje, dat een ode is aan Morrison’s eerste serieuze vriendin, kort nadat de relatie was beëindigd. Morrison zingt met veel gevoel en ontroert met zijn stem en tekst. Eén van de mooiste Doors liedjes. Before you slip into unconsciousness |
|
|
Light My Fire(The Doors, 1967) Klassieke muziek, blues, jazz en lange keyboard en gitaar solo’s. Een opvallende keuze als single, maar een schot in de roos. Het werd de eerste nummer 1 notering voor The Doors. In september 1967 waren The Doors te gast in het populaire televisie programma The Ed Sullivan Show. Sullivan eiste dat Morrison de zin “Girl we couldn’t get much higher” zou veranderen in “Girl we couldn’t get much better”, om elke mogelijke verwijzing naar drugs voor te zijn. Morrison zong (uiteraard) “higher” op nationale televisie. Sullivan was boos en bezwoer de band nooit meer te laten optreden in zijn show. You know that it would be untrue |
|
|
Back Door Man(The Doors, 1967) Een cover van een Muddy Waters nummer. De “back door man” verwijst een man die een affaire heeft met een getrouwde vrouw en via de “back door” het huis moet verlaten voordat haar man thuiskomt. Bluesy, erotisch, een top uitvoering! Hey, all you people that tryin’ to sleep |
|
|
The End(The Doors, 1967) Eén van de nummers waar The Doors bekend om zijn geworden. Oorspronkelijk begonnen als afscheid van een geliefde, maar over een langere periode werd het nummer steeds verder uitgebouwd. In het gesproken deel halverwege het bijna 12 minuten durende nummer wordt een Oedipus complex situatie opgevoerd: “Father / Yes son? / I want to kill you / Mother, I want to …”, waar Morrison het live soms daadwerkelijk afmaakte met “fuck you”. Diep in de mix verborgen zegt Morrison het woord “fuck” meerdere malen, een voor die tijd schokkende en provocerende (en strafbare) uitspraak. The End is een kunstwerk van ongekende klasse, schoonheid, opwinding (nog steeds) en innovatie. Bevat de bekende Morrison uitspraak “Weird scenes inside the gold mine”. This is the end |
|
|
Strange Days(Strange Days, 1967) Eén van de eerste nummers waarop de Moog synthesizer te horen is. Donker, mysterieus en vervreemdend, is het nummer de perfecte introductie van het gelijknamige album. Strange days have found us |
|
|
Love Me Two Times(Strange Days, 1967) Uitgebracht als single. Opvallend, omdat de “love me two times” feitelijk betekent dat de hoofdpersoon twee keer wil vrijen met zijn geliefde voordat de hoofdpersoon weggaat. De hoofdpersoon is geïnspireerd door het begin van een Doors tournee en een soldaat die naar Vietnam vertrekt. Beide situaties betekenen het begin van een tijd lang niet thuis komen. Love me two times, girl |
|
|
People Are Strange(Strange Days, 1967) Eerste single van het album, dat gaat over vervreemding en, volgens zeggen, door Morrison werd geschreven in een depressieve bui. People are strange when you’re a stranger |
|
|
When The Music’s Over(Strange Days, 1967) Alweer een lang nummer, dit keer 11 minuten. Volgens biograaf Stephen Davis kan het nummer in 5 delen worden opgedeeld: “Turn Out the Lights/Dance on Fire”, “Cancel My Subscription”, “What Have They Done to the Earth?”, “Persian Night” en “Return to the Main Themes”. Gaat de tekst “Cancel my subscription to the Resurrection / Send my credentials to the House of Detention / I got some friends inside” in op hemel en hel? Gaat Morrison liever naar de hel? Geldt hier de invloed van Nietzsche, wiens werk Morrison veel las. De strofe “what have they done to the earth?” is een van de eerste voorbeelden van milieu thematiek in rockmuziek. The face in the mirror won’t stop |
|
|
Hello, I Love You(Waiting For The Sun, 1968) Volgens de band zelf geen hoogvlieger. In 1968 zie Morrison “Sure, ‘Hello, I Love You’ isn’t one of our best songs, but I am not ashamed of it.” Ik vind het een leuk liedje, met een grappige tekst. Muzikaal gerelateerd aan The Kinks’ All Day And All Of The Night, wat Manzarek in 2013 toegaf. Hello, I love you |
|
|
Love Street(Waiting For The Sun, 1968) Opgedragen aan Morrison’s vriendin Pamela Courson, een ballad met een relaxte feel. Ik krijg hier een sterk Our House gevoel van. Huiselijkheid in optima forma. Het afsluitende “La la la…” coda is atypisch Doors, maar wellicht daarom zo effectief. She lives on Love Street |
|
|
The Unknown Soldier(Waiting For The Sun, 1968) Indrukwekkend anti-oorlog nummer. Naar het schijnt werd Morrison tekstueel geïnspireerd na een bezoek aan de “Tomb of the Unknown Soldier” op de Arlington National Cemetery op 25 november 1967. Anti-oorlog sentimenten waren groot destijds, de Vietnam oorlog was steeds nadrukkelijker aanwezig in de huiskamers van de Amerikanen. Het verzet tegen de oorlog groeide. De tekst “And it’s all over / The war is over” is hoopvol, maar weinig realistisch. Breakfast where the news is read |
|
|
Five To One(Waiting For The Sun, 1968) Opzwepende muziek, Morrison die voordraagt/praat/schreeuwt. Tijdens een uitvoering van dit nummer in 1969 in Miami schold Morrison het publiek uit voor “idiots” en “slaves”. Na het concert werd Morrison opgepakt vanwege “attempting to incite a riot”. Hij werd later veroordeeld voor onzedelijk gedrag. Five to one, baby |
|
|
Touch Me(The Soft Parade, 1969) De laatste top 10 hit van The Doors in de VS. Een rock-pop nummer met jazzy blazers arrangementen. Now, I’m going to love you |
|
|
Wild Child(The Soft Parade, 1969) Psychedelisch, bluesy, is Wild Child een directer nummer dan de rest op het album. Waarschijnlijk geschreven over Pamela Courson. Volgens sommige bronnen schreef Courson zelf de regels “With hunger at her heels / Freedom in her eyes / She dances on her knees / Pirate prince at her side / Staring into the hollow idol’s eye”. Natural child, terrible child |
|
|
The Soft Parade(The Soft Parade, 1969) Eén van mijn lievelingsnummers van The Doors. Het nummer kent vijf/zes verschillende muzikale thema’s en is daarmee het veelzijdigste nummer van de band. Als het laatste (en langste) thema zich aandient is ook Morrison zelf zeer tevreden met waar het nummer zich bevindt: “This is the best part of the trip / This is the trip, the best part / I really like”. The Soft Parade has now begun |
|
|
Roadhouse Blues(Morrison Hotel, 1970) Door engineer Bruce Botnick beschouwd als “the all-time American bar band song”. Het is onduidelijk hoe het nummer precies is ontstaan, maar gold al snel als een vast onderdeel van de live set. De titel werd overwogen als albumtitel, maar werd uiteindelijk toch vervangen. Oh, keep your eyes on the road, your hands upon the wheel |
|
|
Waiting For The Sun(Morrison Hotel, 1970) Afkomstig uit 1970, en dus niet van het gelijknamige album uit 1968. Het werd overigens wel geschreven tijdens sessies voor dat album. Het nummer klinkt psychedelischer dan de blues waar de band zich in 1970 op concentreerde. Can’t you feel it |
|
|
Peace Frog(Morrison Hotel, 1970) Morrison gebruikte 3 gedichten als tekst voor de reeds opgenomen (funky) muziek. Een daarvan heette “Abortion Stories”, en dat werd als titel voorgesteld, maar vanwege het controversiële karakter veranderd in Peace Frog. De tekstregel “Blood in the streets in the town of New Haven” verwijst naar zijn arrestatie op het podium op 9 december 1967 in de New Haven Arena. “Blood in the street in the town of Chicago” verwijst naar protesten tijden de 1968 Democratic Convention. “Indians scattered on dawn’s highway bleeding” beschrijft een ongeluk dat Morrison zag toen hij nog jong was. Ook al noemde Morrison dat incident als een van zijn meest vormende gebeurtenissen uit zijn leven, is het nog maar de vraag of dit echt heeft plaatsgevonden. Er was sprake van een ongeluk in 1947, maar er waren geen Indianen betrokken bij het ongeluk; wel overleed er een passagier ter plaatse. There’s blood in the streets |
|
|
The Changeling(L.A. Woman, 1971) Robby Krieger noemde het nummer “our ‘James Brown’ thing”. Tijdens de opnamen van het nummer zei Morrison “I hate to spook anybody, but this is my favorite number. Play your ass off, boy.” Het funky begin transformeert steeds meer in garage rock. Morrison zingt het nummer met de juiste overtuiging en soul. I had money, and I had none |
|
|
Love Her Madly(L.A. Woman, 1971) Geschreven door Robby Krieger over zijn tumultueuze relatie met zijn vrouw. Uitgebracht als single en een grote hit in 1971. Don’t you love her madly? |
|
|
Cars Hiss By My Window(L.A. Woman, 1971) Ray Manzarek: “Jim said it was about living in Venice, in a hot room, with a hot girlfriend, and an open window, and a bad time. It could have been about Pamela Courson”. Een lome, luie blues. The cars hiss by my window |
|
|
L.A. Woman(L.A. Woman, 1971) Het afscheid van Los Angeles, vlak voor Morrison’s vertrek naar Parijs? De frase “Mr. Mojo Risin'” is een anagram van de naam Jim Morrison. Well, I just got into town about an hour ago |
|
|
Hyacinth House(L.A. Woman, 1971) Geschreven door Manzarek (muziek) en Morrison (tekst). Een ‘ode’ aan Morrison’s aftakelende emotionele toestand? Gebruikt Morrison de oude Griekse mythe van de oorsprong van de hyacint om zijn eigen gevoel van ongeluk te beschrijven? What are they doing in the Hyacinth House? |
|
|
Riders On The Storm(L.A. Woman, 1971) Het laatste nummer waar Jim Morrison aan werkte voor zijn dood. De single werd uitgebracht in juni 1971. Manzarek: “There’s a whisper voice on ‘Riders on the Storm,’ if you listen closely, a whispered overdub that Jim adds beneath his vocal. That’s the last thing he ever did. An ephemeral, whispered overdub.” Riders on the storm |
Ter afsluiting
Wat vind jij van The Doors? Mis je nummers, en zo ja, welke? Laat het weten!
Video/Spotify
Bij dit verhaal is een video opgenomen. Klik op de volgende link om deze te zien: Video: De 25 beste Doors nummers. De A Pop Life afspeellijst op Spotify is ook aangepast.
