Cameo – Live 1986 (vlnr: Nathan Leftenant, Tomi Jenkins, Larry Blackmon)
Inleiding
In 1986 werd een aantal van mijn favoriete albums uitgebracht, zoals Prince & The Revolution’s geniale Parade, The Smiths’ zoveelste topalbum The Queen Is Dead, David Lee Roth die Van Halen aftroefde met Eat ‘Em And Smile en Nick Cave & The Bad Seeds’ reis naar donkere covers op Kicking Against The Pricks. Nederland deed vrolijk mee met Claw Boys Claw en The Fatal Flowers albums! Maar het was ook het jaar van Cameo. Word Up! kwam, zag en overwon.
Cameo – Find My Way – Nederlandse persing single
Cameo
In 1974 startte zanger en drummer Larry Blackmon een funkgroep onder de naam New York City Players, dat een jaar later werd omgedoopt naar The Players. De 13 koppige band werd door Casablanca Records ondergebracht op het nieuwe sublabel Chocolate City (vernoemd naar het Parliament album met dezelfde naam). De band bracht al snel haar eerste single uit: Find My Way, een disco nummer met een funky feel.
Cameo – Cardiac Arrest (1977), We All Know Who We Are (1978), Ugly Ego (1978) & Secret Omen (1979)
Om verwarring met The Ohio Players te voorkomen werd de naam van de band (op verzoek?) in 1976 veranderd in Cameo en werd de single in Europa alleen in Nederland uitgebracht. Het debuutalbum van Cameo volgde in 1977: Cardiac Arrest, in 1978 en 1979 gevolgd door We All Know Who We Are, Ugly Ego en Secret Omen. De band scoorde al snel hits, zoals Rigor Mortis en I Just Want To Be. Een heropgenomen versie van debuutsingle Find My Way werd een grote hit, nadat het werd gebruikt in de discofilm Thank God It’s Friday en de bijbehorende soundtrack.
Cameo – Cameosis (1980), Feel Me (1980), Knights Of The Sound Table (1981) & Alligator Woman (1982)
Met de start van de jaren (19)80 werd het geluid van de band elektronischer. Albums als Cameosis, Feel Me, Knights Of The Sound Table werden goud gecertificeerd en leverden bescheiden hitsingles op, voornamelijk in de (zwarte) R&B Billboard hitlijst. Blackmon besloot in 1982 de groep terug te brengen naar 5 leden en in deze samenstelling werd Alligator Woman (met Prince protégé Vanity op de cover) uitgebracht, een album dat ook goud wed gecerticeerd. In 1983 hield het Chocolate City label op te bestaan. Cameo richtte haar eigen label Atlanta Artists en zou tot 1991 hun albums via dat label uitbrengen.
Cameo – Style (1983), She’s Strange (1984) & Single Life (1985)
Het nieuwe label en een verdere inkrimping van de band (naar 4 leden) zorgde voor een nog elektronischer geluid, dat richting electro-funk ging. Op Style noemde Cameo het zelf “21st Century Bebop”. Albums She’s Strange en Single Life werden even succesvol als hun voorgangers. Het laatste album zag de band terugvallen op drie kernleden.
Cameo – Word Up!
Word Up!
Op 9 september 1986 werd het twaalfde (!) Cameo album uitgebracht. Word Up! zou de band voor het eerst naar de echte top brengen. Een platina certificatie en drie wereldwijde hits waren het gevolg. Het album wordt gekenmerkt door electro-funk op zijn allerbest. Zware ritmiek en percussieve instrumentatie brengen Cameo naar de toppen van hun eigen kunnen en naar hitlijsten over de gehele wereld. Cameo was hiervoor vooral een succes in de VS, maar met name door de hit Word Up! werd de band een wereldwijd fenomeen.
Cameo – Word Up! – Video
Recensie
Wat echt indrukwekkend is aan Word Up! is dat het album op en top Cameo is, en daarmee een wereld op zich, en dat het zowel artistiek als commercieel het hoogtepunt van Cameo vertegenwoordigt. Cameo was compromisloos tijdens de opnames van het album en stelde het album samen zoals zij het wilden. Dat het aansloot bij het publiek was toeval, geluk of een geval van ‘het juiste geluid op het juiste moment’. Wat het in ieder geval niet was, was een gecalculeerde zet.
Het synthetische geluid van de Linn-drum opent het extreem funky Word Up!, een hoogtepunt in (electro-)funk. Drums, bas, funky gitaar en synthesizers gaan vooraf aan de aanstekelijk nasale stem van Blackmon, die het nummer naar grote hoogten stuwt. Als op 3:19 minuten de blazers dan ook nog op komen zetten is het duidelijk: dit nummer is een all-time klassieker. Dat was in 1986 al duidelijk voor iedereen. De video die het nummer vergezelde was grappig en toonde een heel eigen wereld, waar het niet meer dan normaal was om met een knalrode tok (kruisbeschermer) rond te lopen, wat al snel een handelsmerk van de band werd.
Maar dan waren we nog maar 1 nummer onderweg. Eerlijk is eerlijk, de rest van het album haalt het belachelijk hoge niveau van het openings- en titelnummer niet, maar zowel Candy als Back And Forth zijn perfecte nummers, die het ook in de hitlijsten goed deden. Na een verplichte ballad (waar Cameo op geen van haar albums in excelleerde) zakt het album toch wat in.
Maar, de drie openers bewijzen dat succes soms ook gepaard kan gaan met grote artistieke waarde. Ik kan me niet vinden in de kritiek dat het album heel erg als ‘1986’ klinkt. Zo gedateerd is dit album zeker niet!
Cameo – Word Up! – Singles
Singles
Vier van de in totaal zeven nummers van het album werden uitgebracht als single.
- Word Up!
(uitgegeven in juli 1986) - Candy
(uitgegeven op 21 oktober 1986) - Back And Forth
(uitgegeven op 4 februari 1987) - She’s Mine
(uitgegeven in juni 1987)
Cameo – Word Up! – Hoes achterkant
Nummers
Schrijvers opgenomen tussen haakjes.
- Word Up! (Larry Blackmon, Tomi Jenkins)
- Candy (Larry Blackmon, Tomi Jenkins)
- Back And Forth (Larry Blackmon, Tomi Jenkins, Nathan Leftenant, Kevin Kendrick)
- Don’t Be Lonely (Larry Blackmon, Tomi Jenkins, Kevin Kendrick, Willie Morris)
- She’s Mine (Larry Blackmon, Nathan Leftenant, Antonio Matthews, Ray Malloy)
- Fast, Fierce & Funny (Larry Blackmon, Tomi Jenkins, Nathan Leftenant)
- You Can Have the World (Larry Blackmon, Tomi Jenkins, Nathan Leftenant)
Cameo – Word Up! – Reclame
Muzikanten
Cameo
- Larry Blackmon – zang, achtergrondzang, bas, drums, percussie
- Tomi Jenkins – zang, achtergrondzang
- Nathan Leftenant – achtergrondzang
Met hulp van
- Merv De Peyer, Kenni Hairston, Kevin Kendrick, Eric Rehl, Bernard Wright – keyboards
- Peter Scherer – Synclavier programming
- Charlie Singleton – gitaar, achtergrondzang
- Pat Buchanan – gitaar
- Michael Burnett – bas, achtergrondzang
- Aaron Mills – bas
- Sammy Merendino – drum programming
- Duduka Da Fonseca, Giovanni Hidalgo, Steve Thornton – percussie
- Melvin Wells – saxofoon, achtergrondzang
- Michael Brecker – saxofoon op Candy, Don’t Be Lonely, She’s Mine
- Randy Brecker – trompet
- Willie Morris – achtergrondzang
- Uptown Horns
- Crispin Cioe, Arno Hecht – saxofoon
- Bob Funk – trombone
- Paul Litteral – trompet
Cameo – Machismo (1988), Real Men… Wear Black (1990), Emotional Violence (1992), In The Face Of Funk (1994), Sexy Sweet Thing (2000)
Na Word Up!
Na een uiterst succesvolle tour bracht de groep het album Machismo uit in 1988. Nog wel redelijk succesvol, zeker ook bij recenseten, maar al wel een voorbode dat de gouden tijden voorbij waren. Alle opvolgers zouden de voor de band normaal geworden certficatie van minimaal goud niet meer halen. Real Men… Wear Black, Emotional Violence, In The Face Of Funk waren steeds minder succesvol. Het zou nog tot 2000 duren voordat het laatste Cameo album zou verschijnen: Sexy Sweet Thing.
Tot 2016 werd weinig tot niets meer van de band vernomen, maar in dat jaar kondigde Cameo aan dat de band in Las Vegas zou optreden, een jaar lang in de Westgate Las Vegas Resort & Casino. Hierna zou de band nog regelmatig optreden in verschillende line-ups totdat het in 2024 niet meer ging voor Larry Blackmon. Hij stopte met optreden en gaf zijn zoons de leiding over Cameo. In 2026 won Larry Blackmon een rechtszaak die ex-bandleden hadden aangespannen. Hij won en is officieel de eigenaar van de bandnaam Cameo.
Ter afsluiting
Wat vind jij van Word Up! en Cameo? Laat het weten!
Video/Spotify
Bij dit verhaal is een video opgenomen. Klik op de volgende link om deze te zien: Video: Cameo en het hitalbum Word Up!. De A Pop Life afspeellijst op Spotify is ook aangepast.
